De K2 ligt in het Karakoram-gebergte, niet in de Himalaya. Die verwarring is een van de hardnekkigste misverstanden over deze berg. De K2 staat op 8.611 meter en is daarmee de op een na hoogste berg ter wereld, maar geografisch gezien is hij een heel ander verhaal dan de Everest. Hieronder ontrafelen we de meest voorkomende mythes en misverstanden over de K2, met feitelijke onderbouwing.
Mythe 1: De K2 ligt in de Himalaya
Dit is het populairste misverstand over de K2. Veel mensen nemen aan dat alle hoge bergen in Zuid-Azie automatisch tot de Himalaya behoren. Dat klopt niet. De K2 ligt in het Karakoram-gebergte, een apart gebergte dat ten noordwesten van de Himalaya loopt. De twee gebergten worden van elkaar gescheiden door de Indus-rivier en zijn duidelijk te onderscheiden op een kaart.
Het Karakoram is een van de langste bergketens buiten de poolgebieden en strekt zich uit over Pakistan, China en India. De naam “Karakoram” is Turks voor “zwart grind” of “zwarte rots”, een verwijzing naar de donkere gesteenten die kenmerkend zijn voor dit gebied. Het gebergte bevat vier van ’s werelds veertien achtduizenders: de K2, de Broad Peak, de Gasherbrum I en de Gasherbrum II. Dat maakt het na de Himalaya het gebergte met de meeste extreme toppunten ter wereld.
Toch begrijp je de verwarring als je naar de kaart kijkt. Vanuit geologisch perspectief zijn het Karakoram en de Himalaya allebei het gevolg van dezelfde tektonische botsing: de Indische plaat die miljoenen jaren geleden in de Euraziatische plaat botste. Ze zijn dus verwant, maar niet hetzelfde gebergte. Je kunt het vergelijken met de Alpen en de Apennijnen in Europa: ook al zijn ze naburig en door dezelfde processen gevormd, toch behoren ze tot verschillende gebergten.
De K2 staat specifiek op de grens tussen het Pakistaanse gebied Gilgit-Baltistan en de Chinese autonome regio Xinjiang. Vrijwel alle expedities vertrekken vanuit de Pakistaanse kant. De dichtstbijzijnde bewoonde plek is het dorp Askole, op zo’n 75 kilometer van de top. De afgelegen ligging heeft ertoe bijgedragen dat de berg lang geen officieel lokaal naam had. Lokaal werd hij “Chogori” genoemd, wat in het Balti gewoon “grote berg” betekent.
Mythe 2: De naam K2 is mysterieus of heeft een bijzondere betekenis
Veel mensen denken dat “K2” een geheimzinnige codenaam is, of dat er een diepe betekenis achter schuilgaat. De werkelijkheid is nuchterder. De letter “K” staat gewoon voor Karakoram. Toen Britse landmeters in de negentiende eeuw het gebied in kaart brachten, nummerde Thomas George Montgomerie in 1856 de hoge toppen die hij kon zien: K1, K2, K3, K4 en K5. De K2 was dus simpelweg de tweede top die hij meldde.
De K1 wordt ook wel “Masherbrum” genoemd, de K3 heet “Broad Peak”, de K4 en K5 zijn resp. “Gasherbrum II” en “Gasherbrum I”. De naam K2 plakte als enige echt, omdat de berg zo afgelegen was dat er geen algemeen geaccepteerde lokale naam voor in omloop was. Bij de andere toppen namen de lokale namen het over, maar “Chogori” voor de K2 raakte nooit goed ingeburgerd buiten de directe omgeving.
Het gevolg is dat de K2 als enige grote achtduizender nog steeds bekendstaat onder zijn kartografische nummering. Dat geeft de naam een zekere koele en technische klank die past bij de reputatie van de berg: ongenadig, functioneel, geen sentimenteel verhaal. Bergbeklimmers gebruiken die nuchterheid soms als metafoor voor de berg zelf.
Mythe 3: De K2 is minder gevaarlijk dan de Everest omdat hij lager is
De K2 is 237 meter lager dan de Mount Everest (8.848 meter). Sommige mensen concluderen daaruit dat de K2 ook makkelijker of minder gevaarlijk is. Dat is een misverstand dat al menig bergbeklimmer duur is komen te staan. In werkelijkheid heeft de K2 een sterftepercentage dat aanzienlijk hoger ligt dan dat van de Everest.
Per 2025 zijn er ruim 300 mensen omgekomen bij pogingen om de K2 te beklimmen, terwijl het totale aantal geslaagde beklimmingen net boven de 1.000 uitkomt. Dat geeft een sterftepercentage van ruwweg 20-25 procent, tegenover ongeveer 3-5 procent voor de Everest. Anders gezegd: van elke vier mensen die de K2 proberen te beklimmen, keert er gemiddeld een niet terug.
Dat komt door een combinatie van factoren. De technische moeilijkheidsgraad is veel hoger: de hellingen zijn steiler, er zijn minder plateaus om bij te komen, en het weer is extremer en onvoorspelbaarder. Temperaturen dalen tot minus 60 graden Celsius, windstoten kunnen 200 kilometer per uur bereiken. Bovendien is de logistiek veel lastiger: er zijn geen helikopters die bij rampen ingrijpen, reddingsoperaties zijn bijna onmogelijk, en er zijn geen commerciele expedities die onervaren klimmers de top op helpen zoals op de Everest wel het geval is.
Bergbeklimmers noemen de K2 al decennialang “The Savage Mountain”, de wilde berg. Dat bijnaam stamt uit het boek van Charles Houston en Robert Bates uit 1954. Het zegt genoeg over de reputatie.
Mythe 4: De K2 is al in de winter beklommen, net als de Everest
Dit is een genuanceerder punt. Tot voor kort was de K2 de enige van de veertien achtduizenders die nooit in de winter was beklommen. De Everest kreeg zijn eerste winterbeklimming in 1980, van de Poolse bergbeklimmer Leszek Cichy en Krzysztof Wielicki. De K2 bleef decennialang de laatste onopgeloste winteruitdaging in de hooggebergtesport.
Op 16 januari 2021 slaagde een team van tien Nepalese bergbeklimmers erin om de K2 voor het eerst in de winter te beklimmen. Het team bestond uit leden van verschillende expedities die besloten samen te werken op het cruciale stuk boven de 8.000 meter. Ze bereikten de top samen, als eenheid, wat ook symbolisch was: een historische prestatie die te moeilijk was voor een enkeling. De naam van de groep wordt geassocieerd met beroemde klimmers als Nirmal Purja, Mingma Gyalje Sherpa en Mingma Tenzi Sherpa.
De winterbeklimming maakt een einde aan de mythe dat de K2 in de winter volkomen onbereikbaar is. Maar het benadrukt ook hoe exceptioneel die prestatie was: het kostte meer dan dertig jaar na de eerste winterpogingen om dit te realiseren, en het vereiste de gecombineerde kracht van een heel team van ’s werelds beste hoogtebergbeklimmers.
Mythe 5: De K2 is voor het eerst beklommen door een Brits team
De Britten hebben een grote rol gespeeld in de vroege verkenning van de K2. In 1902 deed Oscar Eckenstein met een internationaal team een vroege poging. In 1938 en 1939 ondernam de Amerikaan Charles Houston expedities. Maar de eerste succesvolle beklimming was Italiaans, niet Brits.
Op 31 juli 1954 bereikten de Italianen Lino Lacedelli en Achille Compagnoni de top van de K2. Zij waren lid van een grote Italiaanse expeditie onder leiding van Ardito Desio. De tocht was technisch en menselijk gezien een enorme prestatie: het was pas 14 maanden na de eerste beklimming van de Everest door Edmund Hillary en Tenzing Norgay. 1954 was ook het jaar dat de Oostenrijker Hermann Buhl de Nanga Parbat beklom. De bergen vielen die zomer als dominostenen.
De Italiaanse beklimming van de K2 stond lange tijd in de schaduw van de Everest-triomf, maar wordt onder kenners beschouwd als minstens zo’n bijzondere prestatie, vanwege de grotere technische moeilijkheid van de route. Een controverse rondom zuurstofflessen tijdens de afdaling zorgde later nog voor spanningen binnen het team, maar de historische prestatie staat buiten kijf.
De berg had voor 1954 meerdere serieuze pogingen gehad. Hieronder een overzicht van de belangrijkste expedities:
| Jaar | Team / leider | Resultaat |
|---|---|---|
| 1902 | Oscar Eckenstein (GB/internationaal) | Gestopt op ca. 6.600 m |
| 1909 | Hertog van Abruzzen (Italie) | Hoogste punt bereikt op 6.250 m, agressieve verkenning van routes |
| 1938 | Charles Houston (VS) | Hoogte van ca. 7.925 m bereikt, Route Abruzzi verkend |
| 1939 | Fritz Wiessner (VS/Duits) | Bereikte 8.382 m zonder zuurstof, mislukt door omstandigheden |
| 1953 | Charles Houston (VS) | Gedwongen terug door storm, tragedie in het team |
| 1954 | Ardito Desio (Italie) | Eerste succesvolle beklimming op 31 juli |
| 2021 | Nepalees team (o.a. Nirmal Purja) | Eerste winterbeklimming op 16 januari |
Mythe 6: De K2 ligt volledig in Pakistan
Pakistan is inderdaad het land waarvandaan vrijwel alle expedities vertrekken. De trekroute naar het basiskamp loopt door Pakistan, over de Baltoro-gletsjer, een van de langste gletsjers buiten de poolgebieden. Het basiskamp op 5.000 meter hoogte ligt eveneens op Pakistaans grondgebied. Daardoor hebben veel mensen het beeld dat de K2 een Pakistaanse berg is.
De top van de K2 ligt echter precies op de grens tussen Pakistan en China. De staatsgrens loopt over het Karakoram-pas-gebied en de toppen van het gebergte vormen de feitelijke grensscheiding. De Chinese kant van de K2, gelegen in Xinjiang, is vrijwel ontoegankelijk voor buitenlandse klimmers en wordt zelden beschreven in westerse bergboeien. Er zijn in de vorige eeuw wel enkele expedities geweest die via de Chinese kant probeerden te klimmen, maar die zijn zelden verder gekomen dan lagere kampen.
Naast de K2 bevat dit grensgebied ook andere opmerkelijke toppen en gletsjers. De Baltoro Muztagh-sectie van het Karakoram, waar de K2 deel van uitmaakt, is een van de meest geconcentreerde clusters van hoge bergtoppen ter wereld. Binnen een straal van enkele tientallen kilometers staan vier achtduizenders en tientallen zeventiendduizenders. Het gebied wordt door velen beschouwd als de “troon van de goden” van het hooggebergte. Meer weten over bijzondere geografische fenomenen? Lees ook hoe een tsunami ontstaat en wat de oorzaken zijn, een ander voorbeeld van hoe geologie grote indruk maakt op het aardoppervlak.
Mythes over beklimmingstechnieken en records
Er bestaan ook verschillende misverstanden over hoe de K2 wordt beklommen en welke routes bestaan.
Mythe: Er is maar een route naar de top. In werkelijkheid zijn er meerdere routes beschreven, al is de zogenaamde “Abruzzi-spur” verreweg de meest gebruikte. Deze rib aan de zuidoostelijke kant van de berg werd al in 1909 verkend door de expeditie van de hertog van Abruzzen. Andere routes zijn de Cesen-spur (ook wel Yukohara-route), de Magic Line en de Noord-route via China. De Magic Line en de directe zuidwestkant gelden als extreem moeilijk en zijn slechts een handvol keer beklommen.
Mythe: De K2 is makkelijker te beklimmen na de winter van 2021. Het feit dat een winterbeklimming is geslaagd, betekent niet dat de drempel is verlaagd. Het winterseizoen blijft verboden terrein voor de meeste klimmers. De officieel toegestane seizoenen zijn de zomer (juli-augustus) en het voor- en naseizoen (mei-juni en september). In de winter is het Karakoram-gebied vrijwel afgesneden van de wereld.
Mythe: Je hebt geen vergunning nodig. Wie de K2 wil beklimmen, heeft een expeditie-permit nodig van de Pakistaanse overheid, specifiek van de Pakistan Alpine Club via het ministerie van Toerisme. Die vergunning kost duizenden dollars per persoon. Zonder permit is beklimmen strikt verboden en onmogelijk, want je hebt een militaire escorte en registratie nodig om het gebied in Gilgit-Baltistan te betreden.
Interesse in andere iconische monumenten en hun achtergrond? Op veel.nl lees je ook alles over de sfinx in Egypte en waarom die zo bijzonder is, en de Venus van Milo: geschiedenis, mysterie en betekenis. Grote verhalen over menselijke nieuwsgierigheid en waaghalzerij.
Veelgestelde vragen
In welk gebergte ligt de K2 precies?
De K2 ligt in het Karakoram-gebergte, een gebergte in het grensgebied van Pakistan, China en India. Het Karakoram is een ander gebergte dan de Himalaya, ook al liggen beide gebieden vlakbij elkaar en zijn ze door dezelfde tektonische processen gevormd. De K2 staat specifiek op de grens tussen het Pakistaanse Gilgit-Baltistan en het Chinese Xinjiang.
Is de K2 gevaarlijker dan de Mount Everest?
Ja, de K2 wordt algemeen beschouwd als technisch moeilijker en gevaarlijker dan de Everest. Het sterftepercentage van de K2 ligt rond de 20-25 procent, terwijl dat van de Everest op ongeveer 3-5 procent ligt. De combinatie van steilere hellingen, extremer weer, slechte reddingsmogelijkheden en het ontbreken van commerciele begeleiding maakt de K2 tot een berg die alleen voor zeer ervaren klimmers toegankelijk is.
Wat betekent de naam K2?
De naam K2 is een kartografische aanduiding. De “K” staat voor Karakoram, het gebergte waar de berg deel van uitmaakt. De “2” geeft aan dat het de tweede top was die de Britse landmeter Thomas George Montgomerie in 1856 nummerde tijdens zijn kartering van het gebied. Alle toppen kregen een K-nummer: K1 t/m K5. Bij de andere toppen raakten lokale namen ingeburgerd, maar bij de K2 niet, waardoor de technische naam bleef hangen.
Wanneer werd de K2 voor het eerst beklommen?
De K2 werd voor het eerst beklommen op 31 juli 1954 door de Italianen Lino Lacedelli en Achille Compagnoni, als onderdeel van een grote Italiaanse expeditie onder leiding van Ardito Desio. Dat was veertien maanden na de eerste beklimming van de Mount Everest door Hillary en Tenzing Norgay. De eerste winterbeklimming volgde pas op 16 januari 2021, door een team van tien Nepalese bergbeklimmers.
Waarom wordt de K2 “The Savage Mountain” genoemd?
De bijnaam “The Savage Mountain” stamt uit het boek dat de Amerikaanse bergbeklimmer Charles Houston en Robert Bates schreven over hun expeditie in 1953. De naam verwijst naar de ongenadige weersomstandigheden, de technische moeilijkheid en de extreme gevaren van de K2. Het boek beschrijft ook de dramatische gebeurtenissen van die expeditie, waarbij meerdere klimmers het leven verloren of zwaar gewond raakten. De naam is sindsdien blijven plakken als de populairste bijnaam voor de berg.
Welke andere achtduizenders staan in het Karakoram?
Het Karakoram-gebergte herbergt vier van de veertien achtduizenders ter wereld. Naast de K2 (8.611 m) zijn dat de Broad Peak (8.051 m), de Gasherbrum I (8.068 m) en de Gasherbrum II (8.035 m). Alle vier staan ze in een relatief klein gebied aan de grens van Pakistan en China. Dit maakt het Karakoram, na de Himalaya, het gebergte met de grootste concentratie aan extreme bergtoppen op aarde. Meer lezen over bijzondere feiten? Bekijk ook wat hierogliefen zijn en waarom ze zo belangrijk zijn of wie Hermes is en wat zijn eigenschappen zijn.
