De beroemdste steile kliffen aan de zuidkust van Australie zijn de Bunda Cliffs, ook wel bekend als de Nullarbor Cliffs. Ze strekken zich over zo’n 210 kilometer uit langs de rand van de Great Australian Bight en worden algemeen beschouwd als de langste ononderbroken zeekliffen ter wereld. De kliffen zijn 60 tot 120 meter hoog en vallen vrijwel loodrecht af in de Zuidelijke Oceaan.
Wie over de Eyre Highway rijdt door het immense Nullarbor-vlakte, stuit plotseling op deze abrupte rand van het continent. Geen geleidelijke helling, geen strand. Gewoon: vlakte, en dan niets. Het zicht over de oceaan reikt bij helder weer tot de horizon, ver voorbij de punt waar de aardbol al zichtbaar rondt.
Wat zijn de Bunda Cliffs precies?
De Bunda Cliffs vormen de zuidelijke grens van de Nullarbor Plain, de uitgestrekte vlakte in het zuiden van Australie die naadloos overgaat in een verticale klif boven de Great Australian Bight. De naam “Bunda” is afgeleid van een Aboriginalwoord voor “van de klif”. De kliffen lopen van de Head of the Bight in South Australia tot voorbij Eucla in Western Australia, een afstand die de meeste Europeanen die gewend zijn aan kleinere kaarten onderschatten.
De rand is niet egaal. Op sommige plekken steekt hij fors verder de oceaan in dan elders, en er zijn meerdere uitkijkpunten langs de Eyre Highway waar je heel dicht bij de rand kunt komen. De kliffen brokkelen langzaam af, doordat golven de voet ondermijnen en kalksteenblokken in zee vallen. Dit erosieproces gaat door, wat de rand onveilig maakt om te dicht bij te staan.
De kliffen behoren tot twee staten: een deel ligt in South Australia, een ander deel in Western Australia. Het beheer van het aangrenzende mariene gebied is verdeeld over meerdere instanties, waaronder Parks Australia.
De geologie: hoe zijn de kliffen ontstaan?
De Bunda Cliffs bestaan uit Cenozoische fossielhoudende kalksteen, die deel uitmaakt van de Eucla Basin. Dit gesteente is zo’n 25 tot 35 miljoen jaar oud en werd gevormd op de bodem van een ondiepe tropische zee. Toen Australie zich begon los te maken van Antarctica, zo’n 65 miljoen jaar geleden, reed het continent als een reusachtige vlot noordwaarts. De zeebodem steeg langzaam op en werd uiteindelijk droog land.
Bovenop de kalksteenlaag ligt een harde korst van versteend stuifzand, afgezet tijdens de ijstijden, tussen 1,6 miljoen en 100.000 jaar geleden. Die korst werkt als een beschermende laag die de afbrokkeling enigszins vertraagt, maar de golven van de Zuidelijke Oceaan zijn krachtig genoeg om de voet te blijven uithollen.
Interessant detail: in de kalksteen zijn fossielen gevonden van walvissen, dolfijnen en andere zeedieren die hier miljoenen jaren geleden zwommen. Onderzoekers van Flinders University en andere Australische universiteiten hebben in dit gebied veel gepubliceerd over de paleoecologie van de regio. De kliffen zijn daarmee niet alleen een landschappelijke attractie, maar ook een geologisch archief.
- Gesteentetype: Cenozoische fossielhoudende kalksteen (Eucla Basin)
- Ouderdom gesteente: circa 25 tot 35 miljoen jaar
- Oorsprong: voormalige zeebodem, opgestegen toen Australie van Antarctica afsplitste
- Bovenlaag: versteend stuifzand uit de ijstijden (1,6 miljoen tot 100.000 jaar oud)
- Erosieproces: golfwerking ondermijnt de basis, kalksteenblokken vallen in zee
- Fossielen: walvissen, dolfijnen en andere zeedieren zijn in het gesteente gevonden
- Lengte: circa 210 kilometer ononderbroken kliffenlijn
- Hoogte: 60 tot 120 meter boven zeeniveau
Checklist: wat zie en beleef je bij de Bunda Cliffs?
De kliffen zijn het meest onder de indruk op een dag met weinig wind, wanneer de Zuidelijke Oceaan in alle tinten blauw en groen voor je ligt. Maar er is meer dan alleen het uitzicht. Hier is een overzicht van wat je er kunt verwachten:
- Het kliffenzicht zelf: de verticale wand die recht de oceaan in duikt, met golven die 60 tot 120 meter lager breken. Nergens in Australie voel je de kracht van het landschap zo direct.
- Uitkijkpunten langs de Eyre Highway: er zijn meerdere officieel aangegeven stops met parkeerplaats en hek, zodat je veilig naar de rand kunt lopen. Ga nooit buiten de aangegeven zones, de kalksteenrand is instabiel.
- Walvisseizoen (juni tot oktober): de zuidelijke staarholvinnen (southern right whales) gebruiken de beschutte wateren van de Great Australian Bight als kraamkamer. Bij Head of the Bight, dicht bij de kliffen, worden elk jaar 25 tot 67 kalfjes geboren. Met een verrekijker of bij gunstige omstandigheden zie je de walvissen van de klifrand af.
- Dolfijnen en haaien: ook buiten het walvisseizoen zwemmen er dolfijnen en de grote witte haai door de Great Australian Bight. Vanuit de hoogte van de kliffen zie je de dieren soms direct in het heldere water.
- Vogels: langs de kliffen broeden Australische pelikanen, jantenvans en andere zeevogels. Je hoort ze eerder dan je ze ziet.
- Nachtelijke hemel: het Nullarbor-gebied heeft nauwelijks lichtvervuiling. Wie overnacht bij een van de roadhouses (kamperen op de kliffenrand zelf is verboden vanwege de instabiliteit), kan een van de helderste nachthemels van Australie zien.
- Dingo’s en wombats: op de vlakte achter de kliffen leven dingo’s en wombats. Vroege ochtend of late avond is de beste tijd om ze te spotten.
- Nullarbor Plain: de rit naar de kliffen gaat dwars over de Nullarbor, een vrijwel boomloos kalksteenplateau. Het is een van de rechte stukken rijden ter wereld: de Eyre Highway heeft hier een stuk van 146,6 kilometer zonder bocht.
De kliffen liggen op zo’n 1.200 kilometer van Adelaide en op circa 1.400 kilometer van Perth. Reken op een meerdaagse rit als je ze in je reisplan opneemt.
De Great Australian Bight: het water voor de kliffen
Direct onder de kliffen begint de Great Australian Bight, een grote inham van de Zuidelijke Oceaan. Dit is een van de meest ecologisch rijke maar ook meest woeste kustzones van Australie. De Great Australian Bight Marine Park beschermt een aanzienlijk deel van de Bight, inclusief de wateren vlak voor de kliffen.
Het marine park is aangewezen als walvijlschutgebied, en niet zonder reden. De southern right whale (Eubalaena australis) staat als “kwetsbaar” geregistreerd in Australie en de Bight is een van de weinige plekken ter wereld waar ze jaarlijks terugkomen om te kalven. Wetenschappers van Flinders University publiceerden in juli en augustus 2025 twee studies over de populatieontwikkeling. De goede nieuwsberichten: recordaantallen walvissen werden gesignaleerd. Het minder goede nieuws: het calving-succes per vrouwtje daalt licht, wat duidt op stress door veranderingen in het voedselaanbod in de Zuidelijke Oceaan.
De Bight is ook de grens van een van de sterkste stormzones ter wereld. De “Roaring Forties” en “Furious Fifties”, twee windgordels in de Zuidelijke Oceaan, jagen golven van duizenden kilometers met niets ertussen. Die golven botsen uiteindelijk op de Bunda Cliffs. Dat maakt de kliffen spectaculair, maar maakt navigatie voor schepen er ook gevaarlijk.
Drie deelgebieden en uitkijkpunten: een vergelijking
Niet alle delen van de Bunda Cliffs zijn gelijk. Reizigers die de Eyre Highway rijden, passeren meerdere stops met elk een eigen karakter. Hieronder een overzicht van de drie belangrijkste zones:
| Locatie | Staat | Bijzonderheid | Beste periode |
|---|---|---|---|
| Head of the Bight | South Australia | Primair walvisgebied, bezoekersfaciliteiten aanwezig, hek langs rand | Juni tot oktober (walvissen) |
| Nullarbor Roadhouse-uitkijkpunten | South Australia | Meerdere stops langs de highway, direct toegankelijk, goed voor foto’s | Het hele jaar |
| Eucla Cliffs | Western Australia | Minder bezocht, dicht bij de grens SA/WA, ruige omgeving | Het hele jaar, rustig in de zomer |
| Merdayerrah Sandpatch | Western Australia | Zandduinen die richting het water lopen, contrast met kliffen | Lente en herfst |
| Bunda Cliffs centraal | Beide staten | Hoogste en meest verticale secties, 120 meter hoog | Het hele jaar, ochtendlicht ideaal |
| Yalata Land | South Australia | Deel van het grondgebied van de Yalata Aboriginal Community, specifieke toegangsregels | Informeer vooraf naar toegangsvereisten |
Bij Head of the Bight betaal je een kleine entreeprijs. Dat geld gaat naar de Yalata Community, de traditionele eigenaars van het land. Het is ook de enige plek met permanente toiletten en een informatiecentrum.
Hoe bezoek je de Bunda Cliffs?
De kliffen zijn alleen goed bereikbaar per auto. Er is geen openbaar vervoer en er zijn geen reguliere tours vanuit grote steden die de kliffen als dagtrip aanbieden. De meeste reizigers doen de Nullarbor als onderdeel van een langeafstandsrit tussen Adelaide en Perth, de zogenaamde “Nullarbor crossing”.
De afstand van Adelaide naar de eerste kliffenlookouts bij Head of the Bight bedraagt ruwweg 1.200 kilometer via de Eyre Highway. Vanuit Perth is het circa 1.400 kilometer. Reken op twee tot drie rijdagen per richting als je onderweg wilt stoppen en de omgeving wilt beleven, en niet puur wilt doorrijden.
Langs de highway zijn roadhouses, de Australische versie van een tankstation met restaurant, slaapplaats en voorraadwinkel. De Nullarbor Roadhouse, Mundrabilla Roadhouse en de Border Village Roadhouse (op de staatsgrens) zijn vaste stops. Kamperen op de kliffenrand zelf is uitdrukkelijk verboden vanwege de instabiliteit van het gesteente. De rand kan onverwacht afbrokkelen, zonder aankondiging.
Praktische tips voor een bezoek aan de zuidkust van Australie:
- Rij in de ochtend: licht valt dan mooi op de kliffen en het is nog koel
- Neem meer water mee dan je denkt nodig te hebben: de Nullarbor is extreem droog
- Brandstof bijtanken bij elke roadhouse, de afstand tussen stations loopt op tot 190 kilometer
- Controleer je band en reserveband voor vertrek
- Mobiele dekking is vrijwel nul op de Nullarbor, behalve bij de roadhouses
- Houd je aan de afzettingen bij de uitkijkpunten
De beste maanden voor een combinatiebezoek waarbij je zowel de kliffen als de walvissen ziet, zijn juli en augustus. Dan is het in Zuid-Australie winter (aangenaam koel, 10 tot 18 graden) en staan de walvissen op hun hoogtepunt qua aanwezigheid.
De Bunda Cliffs in cultuur en geschiedenis
Voor de Yalata Aboriginal Community is dit gebied al tienduizenden jaren een leefgebied. De kliffen spelen een rol in de orale tradities van deze gemeenschap, al worden de specifieke verhalen niet altijd gedeeld met buitenstaanders. De naam “Bunda” is zelf van Aboriginal oorsprong en verwijst naar de kliffenrand.
Europese ontdekkingsreizigers kwamen pas in de 19e eeuw aan de Bight. Matthew Flinders, de Brits-Australische ontdekkingsreiziger, voer al in 1802 langs de Bight en beschreef de kustlijn. De kliffen staan sindsdien in reisverslagen en geografische werken als een van de meest indrukwekkende kustformaties van het continent.
In de populaire cultuur staat de Nullarbor-crossing symbool voor avontuur en eenzaamheid. De rit wordt beschouwd als een van de “must do”-ervaringen in Australie, vergelijkbaar met de Route 66 in de Verenigde Staten of de Garden Route in Zuid-Afrika. Vergelijkbare spectaculaire natuur vind je ook in andere landen, zoals de Karakoram Highway in Pakistan of de Borobudur-tempel in Indonesie, maar de schaal en de absolute afgelegen ligging van de Bunda Cliffs zijn uniek.
Er is ook een veiligheidsdimensie aan de kliffen. Schepen die de Bight probeerden over te steken voor de route Perth-Melbourne, zijn er bij storm al vanouds in de problemen gekomen. Het wrak van de Admella (1859) bij Cape Banks, iets verder oostelijk, staat symbool voor de gevaren van de zuidkust van Australie in de 19e eeuw. Meer dan 89 mensen kwamen om het leven.
Monumenten elders in de wereld, zoals de Taj Mahal in India, zijn door mensenhand gemaakt. De Bunda Cliffs zijn puur natuur, maar minstens zo indrukwekkend. Datzelfde geldt voor de Chinese Muur, die de menselijke neiging weerspiegelt om de natuur iets groots tegenover te stellen. Hier is de natuur de architect.
Veelgestelde vragen
Hoe hoog zijn de Bunda Cliffs precies?
De hoogte varieert per plek. Het laagste deel van de kliffen is circa 60 meter boven zeeniveau. De hoogste secties, met name in het centrale deel van de kliffenlijn, bereiken 120 meter. Die hoogte zorgt voor een vertigo-effect bij mensen die dicht bij de rand staan. De golven onderaan lijken klein, maar zijn in werkelijkheid metershoge brekers van de Zuidelijke Oceaan.
Zijn de Bunda Cliffs de langste zeekliffen ter wereld?
Ze worden vaak zo omschreven: de langste ononderbroken zeekliffen ter wereld, met een totale lengte van circa 210 kilometer langs de Great Australian Bight. Er zijn andere klifformaties die op sommige plekken hoger zijn, zoals de cliffs van Moher in Ierland, maar qua ononderbroken lengte is er geen vergelijkbare formatie bekend. De reputatie als “langste” is dan ook gebaseerd op de combinatie van lengte en continuiteit.
Wanneer is de beste tijd om de kliffen te bezoeken?
Dat hangt af van wat je wilt zien. Voor het beste licht op de kliffen zelf en aangenaam weer is de periode april tot juni of augustus tot oktober ideaal. Voor walvissen specifiek zijn juli en augustus het hoogtepunt: dan kalven de southern right whales bij Head of the Bight. De Australische zomer (december tot februari) is af te raden, omdat het extreem heet kan worden op de Nullarbor, tot boven de 40 graden Celsius.
Mag je kamperen bij de Bunda Cliffs?
Kamperen op de kliffenrand zelf is niet toegestaan. De reden is de instabiliteit van het kalksteengesteente: de rand kan abrupt afbrokkelen zonder aankondiging. Er zijn wel kampeerplaatsen bij de roadhouses langs de Eyre Highway, zoals bij de Nullarbor Roadhouse en de Border Village. Wie wil kamperen in de natuur, kan uitwijken naar aangewezen plaatsen iets verder van de rand.
Welke dieren zie je bij de Bunda Cliffs?
Het meest spectaculaire zijn de southern right whales, zichtbaar van juni tot oktober vanuit de kliffenrand. Dolfijnen zwemmen het hele jaar door in de Bight. Dingo’s en wombats leven op de Nullarbor-vlakte achter de kliffen en zijn het beste te zien in de schemering. Langs de klifwanden broeden zeevogels. In het water leven ook grote witte haaien, maar die zijn vanuit de hoogte zelden te zien.
Hoe ver zijn de Bunda Cliffs van Adelaide en Perth?
Vanuit Adelaide rij je via de Eyre Highway circa 1.200 kilometer naar de eerste kliffenstops bij Head of the Bight. Dat is ruwweg twee tot drie rijdagen, afhankelijk van hoe vaak je stopt. Vanuit Perth is de afstand naar de westelijke kliffen bij Eucla circa 1.400 kilometer. De Nullarbor-crossing is een meerdaagse onderneming, geen daguitstap. Plan minimaal vier tot vijf dagen voor de volledige oversteek, inclusief stops bij de kliffen.
